[1024 woorden lezen duurt in het Nederlands gemiddeld ongeveer 4 tot 5 minuten]
Kijk! Lees vast de laatste regels, samengevat:
Ter gelegenheid van mijn verjaardag nodig ik je uit om op
donderdagmiddag 27 augustus - rond 14:30 uur - in Arti
toeschouwer te zijn van mijn 1001e dag blitzschaken.
UPDATE 28 08 2026
Dank je wel!
Net heb ik Anja uitgezwaaid op Schiphol. Het vliegtuig had helaas twee uur vertraging, maar we hebben het goed doorstaan. Mijn verjaardag viel op een van de laatste mooie zomerdagen — de regen komt er nu aan, dus die timing was perfect.
Met een klein, fijn gezelschap in Arti hebben we geproost op mijn verjaardag en een potje blitzschaak gespeeld. Ter plekke speelde ik gelijkspel tegen Johan. Hij gaf me een heel bijzonder cadeau: de schaakcomputer van zijn vader uit 1981. Het was de allereerste die destijds in Nederland in de winkel lag. Ook kon ik Piet de spelregels van praatschaak uitleggen. Er was lekkere whisky cadeau, en vooral heel veel liefde: ik mag de komende twee weken elke dag ergens aanschuiven, zodat ik niet met mijn neus in de koelkast hoef te staan om van de kliekjes te eten.
Dank daarom voor de Beatles-sokken met HELP!, het oude stripboek met vergeten kunst, de stapel ongelezen Groene Amsterdammers, en de Cash. Ik laat het cadeautafeltje nog wel even staan deze week.
Ook een speciaal woord van dank aan Alida — mijn belastingadviseur én levenswijze raadgever. Bedankt voor het lezen van dat lange artikel, en voor je scherpe opmerking: 71 is inderdaad een priemgetal.
En tot slot: dank voor alle lieve berichten via de groepsapps. Ik ga binnenkort nog eens goed kijken wat al die emoticons precies betekenen.
Wat is veranderd :
• Duidelijker: “ontfermen” → “liefde”, “longread” → “lang artikel”, “groepssocials” → “groepsapps”
• Aardiger: warmere woorden als “heel bijzonder”, “lieve berichten”, “speciaal woord van dank”
• Eenvoudiger: korte zinnen, minder ingewikkelde constructies, logische volgorde
• De kern: alle details en namen zijn behouden
Kijk! /Meː’mʌaːrəs/, mijmeringdingen! Terugblikken in het nu; om de toekomst te overzien. En hoe dan ook spelen met geheugen. Ik zou me verdiepen in dingen die ik me níet herinner. Maar graven naar onherinneringen levert vooralsnog herinneringen op.
Schaak dus, dat ook weer tot het nu behoort, want: op woensdag 26 augustus speelde ik voor de 1000e dag op een rij minstens één schaakzet. Online op mijn iPad of iPhone op chess.com tegen een mij onbekende horde van wereldwijde - verondersteld menselijke - tegenstanders, de meesten met al minstens even vage naam (Asiongxx, yo_my, nijacoach, ugowoo, MrArmagedon2020, adh_anr, Adarshbhagat9) als ik: Drusz. Blitzpotjes met voor ieder drie minuten bedenktijd, dus hooguit zes minuten spelen, meestal minder. Netjes opgeven is er vaak niet bij. Wel popt er soms een duimpje, smiley of wuifhand op. Als de tegenstander in de drie minuten denktijd ook nog tijd heeft voor een chatbericht weet je dat ie dom is, óf heel goed.
Ik doe mijn best om mijn “rating” boven de 500 te houden, maar nog vaak trap ik in elementaire herdersmatten, schaakmat in drie zetten. Meestal omdat ik gewoon nog duf ben, of simpelweg te stom.
Mijn tactiek ik om te denken in de tijd van een ander, en daarvoor moet je de eerste pakweg vijf zetten binnen 3 seconden zetten. Is mijn – vast te ondergraven – idee tenminste.
Ik denk mijzelf zo scherp te houden, én ervaring op te doen. Want de geleerde les is: leuke en geniale zetten in de eerste twintig moet je niet mee komen bij blitzschaak, gewoon bij het boekje blijven. En wachten op een blunder.
Leuke en geniale onzin-zetten zijn dan wél weer leuk in de laatste seconden. Zet je koningin plots klaar om door een pion gepakt te worden en de gemiddelde denker slaat onthutst te lang aan het denken, en dat is geen goed idee, je wint op tijd.
En je krijgt een compliment van je virtuele coach die in een ballonnetje iets zegt als “Nice to use the clock as a weapon”.
Schaak.
“Oom Jan leert zijn neefje schaken” is de titel van het befaamde boek van Max Euwe. En, laat ik nou de neef zijn die van zijn oom Jan die leerde schaken. In pakweg 1964. Ik negen jaar, hij begin dertig. Het zullen de basisregels geweest zijn, en meer dan een keer of vier – woensdagmiddagen dat zijn oudste zus, mijn moeder, mij naar hem toe bracht – zal het niet zijn geweest.
Hij was slim, was op zijn zeventiende klaar met het gymnasium, en vijf jaar later met lof afgestudeerd arts. Gek was dat niet. Toch is het hem niet gelukt er een beroep van te maken. Hij rookte, las alle Bomans, reed paard én hij schaakte. Hoe goed en tegen wie nog meer weet ik niet, maar met dank aan oom Jan kan ik er ietsjes van.
Her en der, speelde ik potjes, goed wilde ik toch maar niet worden, discipline voor de eerste zetten, daar zat ‘t ‘m in. Ik las over geniale zetten en wilde die natuurlijk meteen zetten. Zo gaat dat dus niet, heb ik dan eindelijk ruim zestig jaar later in de gaten.
In de jaren tachtig schaakte ik wel soms wat met vrienden, maar het was praatschaak, en amok maken over de precieze regels. Met drank. Wel spelen dus toch weer andere spelregels.
Mag dat?
Hoe dan ook, steevast als een van de kampioenen Kasparov of Carlsen in de stad was ging ik kijken, hoe dat er aan toe ging, maar waarom wie welke zet deed of wie er het best voorstond ontging me. Dat lukte me soms wel te zien bij het straatschaken op het Max Euweplein, maar daar werd dan ook doorgeschaakt tot er geen stuk meer over was.
Zo dus.
Ondertussen blufschaakte ik wel weer met dochter Maya en haar Ferre, met nichtjes en badmintonners, en af en toe in Arti.
De kunstenaarssoos.
En dan zou je verwachten dat er kunstschaak wordt gespeeld. En waarom ook niet dus.
(Laatst verloor ik een zet op twaalf het revanchepotje dat ik na een jaar of twee speelde tegen een vijfentwintigjarige, die kennelijk twee jaar lang tegen me op had gezien. Ik raadde hem aan modern en wel te kijken naar rapid schaakpotje op het Esports World Cup (EWC) schaaktoernooi, het was zinderend (want tijdens de laatste hittegolf), en al met al speelden de twintig minuten potjes zich 18 minuten af in een kompleet gelijke stand om in de laatste minuut een regen van zetten opeens om te slaan in winst voor Carlsen met afgedwongen blunders van de tegenstander. In de finale was het een stoïcijnse kokende Wit-Rus van 19 jaar die genadeloos ten onderging met zetten die hopeloos leken, maar dat – dus – niet waren, onnavolgbaar, in de nabeschouwing kostte het een ruim half uur om in te zien dat ze geniaal zijn. Zo is dat.)
Welnu, en daar draait het om:
Silvie is er ook, die reist de volgende dag vroeg voor een goede week naar Luc, Barbs en Lennon in Maine, dus ik breng een lege agenda mee om twee weken te vullen met thee-en-taart afspraakjes.
Zo dus.